Jak eurocentryczne standardy urody szkodzą czarnym kobietom

Jak eurocentryczne standardy urody szkodzą czarnym kobietom

Sydney Clark nie jest ciemnoskórą czarną kobietą, ale jej karnacja nie jest też tak jasna jak jej matki czy siostry. Ta różnica, choć niewielka, powoduje, że według niej traktowano ją inaczej niż resztę rodziny. Pamięta, że ​​gdy nieznajomi komplementowali jej matkę lub siostrę, nie odzywali się do niej, tylko uśmiechali się lub kiwali głowami z aprobatą.

„To coś, z czym zmagam się od dawna – w pewnym sensie żałuję, że nie jestem bielsza, aby móc dopasować się do mojej rodziny – i próbuję zrozumieć, dlaczego ostatecznie wyglądam tak, jak wyglądam” – mówi Clark. „I wtedy przyszło mi do głowy, że ludzie, którzy wyglądają jak ja, nie są tak cenieni, jak ludzie, którzy wyglądają jak oni”.

Clark kieruje obecnie projektem Mending Wall, internetowym centrum treści poświęconym różnorodności, równości i włączeniu społecznemu, skupiającym się na takich kwestiach, jak zdrowie psychiczne i sprawiedliwość reprodukcyjna, a także kontynuuje studia magisterskie w dziedzinie zdrowia publicznego na Uniwersytecie Tulane. Clark twierdzi, że zaczęła sobie uświadamiać, jak eurocentryczne standardy urody – odniesienie do cech fizycznych, takich jak rodzaj włosów, rysy twarzy i kolor skóry, które są powszechnie kojarzone z osobami europejskiego pochodzenia i postrzeganymi jako „piękne” – naprawdę wpłynęły na nią, gdy uzyskała tytuł licencjata na Southern Methodist University. Powiedziała, że ​​doświadczyła wówczas serii mikroagresji i jawnej agresji. Na przykład ludzie byli albo zakochani w jej naturalnych włosach, które nosiła w afro, albo przeciwko niemu, mówi. Te doświadczenia doprowadziły ją, wraz z innymi kolorowymi studentami na kampusie, do zdekonstruowania wpływu tych standardów piękna na ich zdrowie psychiczne.

Sidneya Clarka

„To coś, z czym zmagam się od dawna – w pewnym sensie żałuję, że nie jestem bielsza, aby móc dopasować się do mojej rodziny – i próbuję zrozumieć, dlaczego wyglądam tak, jak wyglądam”.

–Sydney’a Clarka

Choć odsetek osób czarnoskórych w rozrywce i mediach wzrósł, dane sugerują, że nadal jest wiele do zrobienia. Z raportu Women and Hollywood z 2020 r. wynika, że czarnoskóre kobiety stanowiły 26% postaci kobiecych w programach telewizyjnych w latach 2019–2020, w porównaniu z zaledwie 12% w 2010 i 2011 r. Po powstaniach Black Lives Matter w 2020 r. kolorowe modelki pojawiły się w prawie 50% z 50 głównych magazynów w 2020 r., co stanowi znaczny wzrost w porównaniu z 17,4% w 2020 r. Jak wynika z raportu Fashion Spot 2020, rok 2014. Z marcowego raportu McKinsey wynika, że ​​czarni główni bohaterowie stanowili 14 procent głównych ról w programach telewizji kablowej, w porównaniu z 12,9 procent w 2018 roku.

Rozrywka to tylko jeden obszar, w którym wszechobecne są europocentryczne standardy piękna; Czarne kobiety walczą z tymi ideałami zarówno w miejscu pracy, jak i w związkach rodzinnych i romantycznych. Oczywiście pogląd, że społeczeństwo dyktuje, jakie rysy twarzy, strukturę włosów i typy ciała uważa się za bardziej „atrakcyjne”, może mieć wpływ na samoocenę, zdrowie psychiczne i ogólne postrzeganie czarnoskórych kobiet.

Czarne piękno pod białym spojrzeniem

włosy

Chanté Griffin, dziennikarka i zwolenniczka naturalnych włosów, twierdzi, że zauważyła, że ​​ludzie traktowali ją inaczej, gdy obcięła włosy. Dorastając, prasowała i nosiła proste długie włosy, ale w 2016 roku zdecydowała się je wszystkie ściąć, po części dlatego, że po latach prostowania trudno było przejść na naturalną, zdrowszą fryzurę.

Mówi, że jednym ze wspomnień, które szczególnie wyróżnia się, jest moment, w którym ktoś, z kim się spotykała, nagle przestał komplementować jej włosy, gdy zamieniła długie warkocze na krótkie, naturalne fryzury – wspomina. Mówi, że wierzy, że pochlebstwa ustały, ponieważ eurocentryczne standardy urody nakazują, aby dłuższe włosy – nawet dłuższe, naturalne – są w jakiś sposób „lepsze” niż krótkie włosy.

Zanim Afrykanie zostali sprowadzeni do Stanów Zjednoczonych w ramach handlu niewolnikami, ich fryzury były ważną częścią ich kultury, sygnalizując wszystko, od plemienia po status w społeczności, mówi Lori Tharps, autorka książki Hair Story: Untangling the Roots of Black Hair in America and Same Family, Different Colours: Confronting Colorism in America's Diverse Families. Ale kiedy sprowadzono ich do Nowego Świata jako niewolnicy, Europejczycy ogolili głowy, wyjaśnia Tharps. Teraz, nawet pokolenia po zakończeniu niewolnictwa, struktura włosów czarnych kobiet i dziewcząt jest karana w miejscu pracy, w szkołach, a nawet na lotnisku.

Doktor Lori Nixon-Bethea, doradca zawodowy z uprawnieniami czarnoskórymi z siedzibą w Oakhurst w stanie New Jersey, twierdzi, że słyszała od klientów, którzy obawiali się, jak ich włosy będą postrzegane w pracy i w związkach. Jedna z klientek stwierdziła, że ​​jej afroamerykański mąż był niezadowolony, gdy obcięła jej włosy, ponieważ uważała, że ​​podoba mu się jej konwencjonalny wygląd – wspomina. Mamy nadzieję, że kobiety znajdą w sobie afirmację, wyjaśnia Nixon-Bethea, która twierdzi, że zachęca swoje klientki do stosowania pozytywnych afirmacji i odkrywania tego, co piękne w ich cechach. (

11 Czarnych kobiet szczerze mówi o naturalnych włosach podczas wywiadów

Kolor skóry

Mówi, że kiedy Clark dorastała, ludzie pytali, czy jest spokrewniona z rodziną, bo ma ciemniejszą skórę. Te interakcje sprawiły, że zapragnęła jaśniejszej skóry, aby móc dopasować się do rodziny i zachować cechy bardziej cenione przez społeczeństwo – mówi.

Pomysł, że jaśniejsza skóra jest bardziej pożądana u czarnych Amerykanów niż ciemniejsza, wywodzi się z historycznego przekonania białych Amerykanów, że czarni Amerykanie o białych przodkach są bardziej cywilizowani niż Afrykanie bez białego dziedzictwa, mówi Tharps. Zanim koncepcja białej wyższości biologicznej została obalona na początku do połowy XX wieku, biali Amerykanie w dużej mierze wierzyli w biologiczne różnice między grupami rasowymi, dlatego też czarni o białym pochodzeniu i „bielszych” cechach byli uważani za lepszych.

Na początku XX wieku pojawił się przemysł kosmetyczny, który zachęcał ciemnoskórych ludzi do rozjaśniania odcienia skóry – szeroko reklamowano produkty wybielające skórę – i prostowania naturalnych włosów. Wywołało to dialog wśród czarnoskórych Amerykanów na temat tego, czy powinni odrzucić takie produkty kosmetyczne i przyjąć ich naturalne właściwości, czy też dostosować się do tych standardów, aby przetrwać, mówi Tharps.

anatomia

Doktor Sabrina Strings, profesor socjologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine i autorka książki Fearing the Black Body: The Racial Origins of Fat Phobia, przypisuje Francois Bernierowi, francuskiemu lekarzowi i podróżnikowi, próbę ustanowienia hierarchii rasowej w drodze dialogu na temat legalności i moralności niewolnictwa.

Uczeni z XVIII i XIX wieku, bazując na pracach Berniera, doszli do wniosku, że idealna sylwetka białych kobiet powinna być szczupła, ponieważ ciała afrykańskich kobiet są zwykle bardziej krągłe – mówi Strings. Wyjaśnia, że ​​​​w tamtym czasie badacze utożsamiali szczuplejsze ciała białych kobiet z idealną kobiecą sylwetką.

Obecnie czarne kobiety zmagają się z tym, jak ich rysy twarzy i typy ciała są postrzegane przez osoby niebędące czarnoskórymi. Cechy powszechnie kojarzone z czarnymi kobietami to duże, okrągłe tyłki, krągłe biodra, duże piersi i nosy – mówi dr Tiffany Barber, adiunkt studiów afrykańskich i historii sztuki na Uniwersytecie Delaware.

Karen Balumbu-Bennett, licencjonowana pracownica socjalna i psychoterapeutka z Long Beach w Kalifornii, Amerykanka pochodzenia kongijskiego w pierwszym pokoleniu, wspomina pracę z pedagogiem, która zmieniała swoje ubranie, aby uniknąć nadmiernej seksualizacji ze strony nastoletnich uczniów i współpracowników. Balumbu-Bennett wspomina, że ​​mimo że ubierała się skromniej, nadal czuła się wyróżniona.

„Zauważyła, że ​​spotykała się z dziwnymi komentarzami od niektórych swoich koleżanek, nawet kobiet, w rodzaju: «Och, dziewczyno, masz ładne ciało», «Świetnie na tobie wygląda» albo «Nie ujdzie mi to na sucho [ale ty możesz], bo masz krągłości” – mówi Balumbu-Bennett.

W Stanach Zjednoczonych fatfobia skierowana przeciwko czarnym kobietom pojawiła się podczas tak zwanej epidemii otyłości w latach 90. XX w., kiedy dyskurs wielu lekarzy skupiał się na pomaganiu Amerykanom, którzy stali się „zbyt grubi” – mówi Strings. Jednak mimo całej paniki związanej z otyłością wśród Czarnych – zwłaszcza czarnych kobiet – nauka nie wzięła pod uwagę czynników, które mogą przyczynić się do tej nierówności, takich jak genetyka, warunki środowiskowe oraz brak świeżych produktów i zdrowej żywności w niektórych społecznościach Czarnych – mówi. „Istnieje wiele powodów, dla których czarne kobiety mogą ważyć więcej niż białe” – dodaje Strings. (

Rasizm musi być częścią dyskusji na temat demontażu kultury jedzenia

Proces gojenia

Platformy społecznościowe, podobnie jak tradycyjne media, utrwalają eurocentryczne standardy piękna, ale Sydney James, licencjonowana pracownica socjalna, twierdzi, że jej klienci nie są pewni, czy powinni zmienić swój wygląd, aby nadążać za tymi trendami – mówi. Czarne kobiety korzystające z tych platform widzą treści przedstawiające cienkie nosy, figurę klepsydry lub atletyczną budowę ciała oraz proste włosy lub luźniejsze loki. Ciągłe oglądanie w mediach społecznościowych zdjęć, które nie odpowiadają ich naturalnym cechom, może utrudniać czarnym kobietom celebrowanie i potwierdzanie własnego piękna, wyjaśnia James.

Balumbu-Bennett twierdzi, że z biegiem czasu czynniki stresogenne w miejscu pracy związane z eurocentrycznymi standardami urody mogą przyczyniać się do tego, że czarnoskóre kobiety cierpią na depresję, stany lękowe lub problemy w relacjach międzyludzkich. Poświęcenie czasu dla siebie poprzez ćwiczenia, jogę, medytację lub odpoczynek może pomóc – mówi.

A jeśli jeszcze nie rozważałeś terapii, być może nadszedł czas, aby rozważyć tę opcję, mówi James. Może to być przydatne dla osób, które doświadczyły traumy rasowej wynikającej z prób dostosowania się do eurocentrycznych standardów piękna w miejscu pracy lub w innych kręgach społecznych. Potencjalne odrzucenie w takich sytuacjach z powodu niepasowania do określonej formy może prowadzić do lęku, ataków paniki i niskiej samooceny – dodaje. (

Jak znaleźć najlepszego dla siebie terapeutę

Proces gojenia nie jest ostateczny. Nawet w przypadku czarnych kobiet, które znalazły akceptację w sobie i swoim wyglądzie, występ w telewizji, wpis w mediach społecznościowych lub po prostu oglądanie innych mogą spowolnić ich postęp w kierunku większej miłości własnej i wywołać poczucie, że muszą dostosować się do standardów piękna, wyjaśnia Nixon-Bethea.

Nie oznacza to, że czarne kobiety noszące sploty, przedłużenia i makijaż zawsze wynikają z chęci odwoływania się do kultury głównego nurtu, ponieważ fryzura i makijaż często służą jako forma wyrażania siebie i kreatywności. Jednakże presja, aby zmierzyć się ze standardami europocentrycznymi, może odegrać rolę w tych decyzjach. Czarne kobiety, uwikłane w błędne przekonanie, że ich uroda nie wystarczy, mogą próbować uwydatniać sylwetkę, zmieniać makijaż, rozjaśniać skórę, zwężać nosy lub nosić dużo doczepów – mówi.

Clark twierdzi, że poleganie na przyjaciołach i chodzenie na terapię pomaga jej przepracować wpływ, jaki eurocentryczne standardy urody mają na jej zdrowie psychiczne i poczucie własnej wartości. Terapia pomogła jej zrozumieć, jak znaleźć w sobie więcej wartości niż w tym, co myślą o niej inni – dodaje.

Griffin, która prowadzi także stronę na Instagramie poświęconą humorowi związanemu z naturalnymi włosami, przyznaje, że chwilami myślała o podążaniu za figurą modelki z Insta, aby zyskać obserwujących, ale potem przypomina sobie, że bardziej ceni swojego ducha i wpływ swojej pracy niż wygląd fizyczny – tę perspektywę przypisuje latom rozwijania swojej wiary chrześcijańskiej.

W przypadku czarnych kobiet poszukujących czarnych terapeutów, którzy mogliby zająć się tymi lub innymi problemami specyficznymi dla danej kultury, opcje mogą wydawać się ograniczone. Według danych Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego za rok 2020 tylko cztery procent pracowników psychologów w USA to osoby czarnoskóre. Posiadanie czarnego terapeuty nie gwarantuje dobrego dopasowania, ale posiadanie terapeuty kompetentnego kulturowo, który ma podobne pochodzenie lub doświadczenia, może być dobrym początkiem, mówi James. Znalezienie terapeuty to ważny pierwszy krok, ponieważ stanowi potwierdzenie, że masz niezaspokojone potrzeby i szukasz kogoś, kto ułatwi Ci drogę do lepszego zdrowia psychicznego – dodaje.

James twierdzi, że gdyby mogła wprowadzić zmiany systemowe, aby naprawić część szkód spowodowanych przez eurocentryczne standardy urody, chciałaby widzieć w mediach bardziej zróżnicowaną reprezentację odcieni skóry i typów sylwetki. Chce także, aby edukacja w zakresie zdrowia psychicznego została włączona do szkół publicznych, szczególnie w zakresie wizerunku ciała, a także zniesienia zasad ubioru, które mogą być skierowane do osób czarnoskórych, takich jak zasady dotyczące długości spódnicy czy fryzury – dodaje. James wierzy, że te zasady utrwalają pogląd, że musisz się przystosować, aby uczyć się, pracować i istnieć – w przeciwnym razie musisz stawić czoła konsekwencjom.

Czarne kobiety w końcu pozbywają się wstydu terapii