Το πεδίο των τροφίμων είναι απίστευτα λευκό — να γιατί αυτό είναι επιβλαβές για τις κοινότητες BIPOC

Το πεδίο των τροφίμων είναι απίστευτα λευκό — να γιατί αυτό είναι επιβλαβές για τις κοινότητες BIPOC

Από το καθημερινό σας smoothie μέχρι το αν επιλέγετε καστανό ή λευκό ρύζι, η διατροφή επηρεάζει τα πάντα, από τα επίπεδα ενέργειάς σας μέχρι την ικανότητά σας να κοιμάστε καλά τη νύχτα, καθώς και όλους τους στόχους άσκησης και τις προσπάθειες αποκατάστασης. Από την άλλη πλευρά, οι ελλείψεις σε σημαντικά θρεπτικά συστατικά μπορούν να οδηγήσουν σε χρόνια προβλήματα υγείας όπως καρδιακές παθήσεις, εγκεφαλικό, διαβήτη και καρκίνο.

Αλλά μόλις ξεπεράσετε τις βασικές αρχές της κατανάλωσης περισσότερων φρούτων και λαχανικών, οι συμβουλές διατροφής σήμερα μπορεί να είναι απίστευτα περίπλοκες, ειδικά επειδή το εύρος της βιομηχανίας 946 δισεκατομμυρίων δολαρίων καθιστά δύσκολο να συμβαδίσει με την τελευταία έρευνα και τις συστάσεις που υποστηρίζονται από ειδικούς. Από την πιο πρόσφατη μοντέρνα δίαιτα μέχρι έναν παράγοντα επιρροής που ωθεί μια νέα μάρκα προβιοτικών, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να προχωρήσουν στο μάρκετινγκ και να λάβουν διατροφικές αποφάσεις βασισμένες στην επιστήμη. Και ενώ οι καταναλωτές μπορούν θεωρητικά να απευθυνθούν σε ειδικούς όπως εγγεγραμμένους διαιτολόγους για διατροφικές συστάσεις, αυτή η συμβουλή ειδικών συχνά αγνοεί τη μοναδική προοπτική και τις ανάγκες των Μαύρων, Ιθαγενών, Έγχρωμων Ανθρώπων (BIPOC). Μέρος αυτής της περιθωριοποίησης οφείλεται στο ότι το 80 τοις εκατό των εγγεγραμμένων διαιτολόγων (RDNs) αυτοπροσδιορίζονται ως λευκοί, σύμφωνα με μια μελέτη του 2020 που ανατέθηκε από την Ακαδημία Διατροφής και Διαιτολογίας.

Γιατί λοιπόν τα BIPOC υποεκπροσωπούνται τόσο στη διαιτολογία και γιατί η ποικιλομορφία είναι ιδιαίτερα σημαντική στον τομέα της διατροφής; Δείτε τι πρέπει να ξέρετε για την ευρέως διαδεδομένη λευκότητα της δίαιτας.

Πώς οι BIPOC έχουν περιθωριοποιηθεί ιστορικά από τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη

Πριν εξετάσουμε πώς οι κοινότητες BIPOC έχουν πέσει ανάμεσα στα ρήγματα όσον αφορά τη διατροφική υγειονομική περίθαλψη, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πώς αυτές οι ομάδες περιθωριοποιήθηκαν αρχικά.

Υπάρχει μακρά ιστορία δυσπιστίας μεταξύ των κοινοτήτων της BIPOC και του κλάδου της υγειονομικής περίθαλψης. Από τη μελέτη σύφιλης του 1932 στο Πανεπιστήμιο Tuskegee στην Αλαμπάμα (στην οποία σχεδόν 400 μαύροι άνδρες μολύνθηκαν σκόπιμα με σύφιλη χωρίς ενημερωμένη συγκατάθεση) μέχρι την πανδημία COVID-19, όταν οι κοινότητες BIPOC παρουσίασαν θανάτους και νοσηλεία σε δυσανάλογα υψηλότερα ποσοστά από τους λευκούς ομολόγους τους, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι κοινότητες είναι αμφίβολες. αντιμετωπίζοντας τις κοινότητες BIPOC.

Μόλις στο ιατρείο, οι ασθενείς BIPOC αντιμετωπίζουν χαμηλότερη ποιότητα φροντίδας από τους λευκούς ασθενείς. Το 2002, η Επιτροπή Ιατρικής του Ινστιτούτου για την Κατανόηση και την Εξάλειψη των Φυλετικών και Εθνοτικών Ανισοτήτων στην Υγειονομική Περίθαλψη διαπίστωσε ότι τα άτομα που αντιλαμβάνονται οι πάροχοι (ανεξάρτητα από την πραγματική τους φυλή) ως εθνοτικές μειονότητες λαμβάνουν χαμηλότερη ποιότητα περίθαλψης και χειρότερα αποτελέσματα υγείας. Για παράδειγμα, μελέτες έχουν δείξει ότι στους μαύρους ασθενείς συνταγογραφούνται λιγότερα παυσίπονα, λαμβάνουν λιγότερο επιθετικές θεραπείες καρδιακής προσβολής και βαθμολογούν την ποιότητα της περίθαλψής τους χαμηλότερη από τους λευκούς ασθενείς.

Τέλος, υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ του επιπέδου εισοδήματος και της διατροφικής υγείας που επίσης επηρεάζει δυσανάλογα το BIPOC, λέει η Erika Villalobos-Morsink, RD, κλινική αθλητική διατροφολόγος που εργάζεται με κοινότητες χαμηλού εισοδήματος στο δήμο της Νέας Υόρκης του Μπρονξ. Για παράδειγμα, μια μελέτη του 2015 διαπίστωσε ότι τα παιδιά χαμηλού εισοδήματος είναι λιγότερο πιθανό να πληρούν τις συνιστώμενες προσλήψεις ενέργειας και θρεπτικών συστατικών στη διατροφή τους σε σχέση με τους συνομηλίκους τους μεσαίου και υψηλού εισοδήματος. Ομοίως, μια ανασκόπηση του 2008 από το American Journal of Clinical Nutrition διαπίστωσε ότι τα δημητριακά ολικής αλέσεως, τα άπαχα κρέατα, τα ψάρια, τα γαλακτοκομικά προϊόντα με χαμηλά λιπαρά και τα φρέσκα λαχανικά και φρούτα ήταν πιο πιθανό να καταναλωθούν από ομάδες με υψηλότερη κοινωνικοοικονομική κατάσταση. Από την άλλη πλευρά, οι δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε επεξεργασμένα δημητριακά και πρόσθετα λίπη συσχετίστηκαν με ομάδες χαμηλότερης κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. FYI, τα επεξεργασμένα δημητριακά και τα πρόσθετα λίπη συμβάλλουν σε καρδιαγγειακές παθήσεις, διαβήτη τύπου 2 και εγκεφαλικό, μεταξύ άλλων αιτιών.

Γιατί υπάρχει έλλειψη εκπροσώπησης μεταξύ των επαγγελματιών της διατροφής

Επειδή είναι ένα κατά κύριο λόγο λευκό επάγγελμα, οι σημερινοί διαιτολόγοι φοβούνται ότι η έλλειψη εκπροσώπησης θα οδηγήσει σε υποεξυπηρετούμενη φροντίδα για τις έγχρωμες κοινότητες. Και η εκπροσώπηση έχει σημασία: Όταν οι ασθενείς BIPOC εκτίθενται στο BIPOC Οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης, όπως διαιτολόγοι ή γιατροί, Οι ασθενείς βιώνουν οφέλη όπως αυξημένος χρόνος με τους παρόχους, βελτιωμένη τήρηση των φαρμάκων και κοινή λήψη αποφάσεων. Ωστόσο, χωρίς αντιπροσώπευση, οι ασθενείς μπορεί να μην πιστεύουν ότι η ευεξία και ο υγιεινός τρόπος ζωής είναι ακόμη δυνατοί, λέει η Vanessa Rissetto, MS, RD, CDN, Διευθύνουσα Σύμβουλος και συνιδρυτής της Culina Health. Αυτό το έλλειμμα ποικιλομορφίας επηρεάζει επίσης τον αγωγό πιθανών RDN και επαγγελματιών διατροφής στην κοινότητα BIPOC. «Εάν [BIPOC] δεν δει κανέναν που του μοιάζει σε αυτόν τον τομέα, μπορεί να είναι λιγότερο πιθανό να τον επιλέξει», λέει η Tamara S. Melton, MS, RDN, συνιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Diversify Dietetics.

Τι φταίει λοιπόν για την έλλειψη ειδικών διατροφής BIPOC στον τομέα; Πολλοί παράγοντες, αποδεικνύεται - ξεκινώντας από το σχολείο και το σχετικό κόστος. Για πολλούς BIPOC, η πλοήγηση στις εκπαιδευτικές απαιτήσεις μιας καριέρας στη διαιτολογία είναι γεμάτη με εμπόδια όπως ανταγωνιστικά προγράμματα, προκατειλημμένοι καθηγητές, πολιτιστικά αναίσθητοι σύμβουλοι και αναρωτιούνται πώς να πληρώσουν για το ακριβό πτυχίο, λέει ο Melton. Όπως πολλά πεδία, για να γίνετε RDN πρέπει να υποβληθείτε σε χρόνια αυστηρής ακαδημαϊκής και πρακτικής μελέτης πριν λάβετε εξετάσεις (η οποία, εάν περάσετε, απαιτεί μόρια συνεχιζόμενης εκπαίδευσης και ετήσια χρέωση εγγραφής). Και δεν είναι μόνο αυτό: από το 2024 θα απαιτείται και πτυχίο πανεπιστημίου για το τεστ εισαγωγής για να γίνεις διατροφολόγος.

«Το κόστος της εκπαίδευσης σε αυτή τη χώρα, εκτός από τις 1.000 ώρες απλήρωτης πρακτικής άσκησης στη διατροφή, είναι και τα δύο εμπόδια στην είσοδο», λέει ο Μουν. Ακόμη και μια φορά στην πράξη, οι διατροφολόγοι έχουν χαμηλούς αρχικούς μισθούς σε σύγκριση με άλλα επαγγέλματα με παρόμοιες εκπαιδευτικές απαιτήσεις (ειδικά λαμβάνοντας υπόψη ότι οι μαύροι και οι Ισπανόφωνοι εργάτες κερδίζουν περίπου το 75 τοις εκατό από αυτά που κερδίζουν οι λευκοί εργαζόμενοι.) «Η απόδοση της επένδυσης δεν είναι τόσο υψηλή όσο άλλοι τομείς», επιβεβαιώνει η Mia Ramdon, MCN, RD, LD, διατροφολόγος με έδρα το Τέξας και ιδρύτρια της Koinonia Nutrition LLC. «Είναι λυπηρό γιατί αυτό το έργο είναι πολύ σημαντικό».

Το πρόγραμμα σπουδών που διδάσκεται σε αυτά τα διατροφικά προγράμματα είναι επίσης ένα σημαντικό ζήτημα. Η Alice Figueroa, MPH, RDN, ιδρύτρια του Alice In Foodieland, λέει ότι είχε καθηγητές που έβαλαν πολιτιστική ευαισθησία στο πρόγραμμα σπουδών. Ωστόσο, πιστεύει ότι υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη για πολιτισμική ταπεινοφροσύνη, η οποία πηγαίνει λίγο πιο βαθιά από την πολιτιστική ευαισθησία. «Η πολιτιστική ταπεινοφροσύνη υπερβαίνει την επιφανειακή κατανόηση του γεγονότος ότι υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί και πολιτιστικές παραδόσεις, αλλά στην πραγματικότητα μαθαίνουμε και αγκαλιάζουμε αυτούς τους πολιτισμούς», λέει. Για παράδειγμα, η πολιτισμική ταπεινοφροσύνη θα ενσωματώσει συνειδητά διάφορες διατροφικές παραδόσεις στη διατροφική εκπαίδευση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι αυτές οι παραδόσεις είναι έγκυρες και μπορούν να αποτελούν μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Με αυτόν τον τρόπο, αντί να δυσφημείτε αυτά τα τρόφιμα και τις κουλτούρες, αγκαλιάζετε και οι δύο το φαγητό και την εμπειρία πίσω από το φαγητό, λέει ο Figueroa. Η συμπερίληψη μη λευκών πολιτισμών στη διατροφική εκπαίδευση δίνει επίσης στο BIPOC μια θέση στο τραπέζι για να συζητήσει την εκπαίδευση και την πολιτική για τη διατροφή.

Γιατί η ποικιλομορφία στη διατροφή είναι σημαντική

Όπως με κάθε άλλο επάγγελμα, η ποικιλομορφία σκέψης, ιδεών, εμπειριών και πολιτισμών έχει ως αποτέλεσμα καλύτερα αποτελέσματα για ασθενείς όλων των φυλών στη διαιτολογία και τη διατροφή. Και η επιστήμη το υποστηρίζει: Με τη διαφορετικότητα έρχεται η ανάπτυξη της δημιουργικότητας και της καινοτομίας και οι αποφάσεις υψηλότερης ποιότητας σε κοινότητες και οργανισμούς, σύμφωνα με μια μελέτη στο περιοδικό Perspectives on Psychological Science. Επιπλέον, «τα άτομα της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας σε διαφορετικές ομάδες εξετάζουν περισσότερες πληροφορίες και επεξεργάζονται αυτές τις πληροφορίες πιο διεξοδικά και με ακρίβεια».

Με περισσότερη ποικιλομορφία, ιδιαίτερα στον τομέα της διατροφής, θα περίμενε κανείς ότι «θα υπάρξει περισσότερη έρευνα για τις διατροφικές συνήθειες διαφορετικών πολιτισμών [διατροφικές συνήθειες και μαγειρικές πρακτικές των ανθρώπων] και επομένως περισσότεροι πόροι για εμάς ως RD για να κάνουμε προτάσεις που είναι πολιτισμικά ευαίσθητες και βασισμένες σε στοιχεία και υποστηρίζουν επίσης την πρόληψη χρόνιων ασθενειών», εξηγεί ο Melton. «Και αυτό θα σήμαινε ότι περισσότεροι άνθρωποι θα έβλεπαν τα τρόφιμα των πολιτισμών τους να αντιπροσωπεύονται ως «υγιεινά» από την επιστημονική και ιατρική κοινότητα». Επιπλέον, οι RD από διαφορετικά υπόβαθρα θα έφεραν τη μοναδική τους γνώση για συγκεκριμένα πολιτιστικά τρόφιμα, επιτρέποντας πιο αποτελεσματική διαπροσωπική φροντίδα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη τήρηση των διατροφικών συμβουλών μακροπρόθεσμα.

«Η μεγαλύτερη εκπροσώπηση της BIPOC στον κλάδο θα βελτιώσει τη φροντίδα του ατόμου και αυτό είναι το ζητούμενο - η βοήθεια των ανθρώπων», προσθέτει ο Moon. Για να μην αναφέρουμε, "χωρίς αυτούς, καταλήγουμε να απαντάμε σε ερωτήσεις που δεν έκαναν και να προκαλέσουμε δυνητικά κακό." Ή ίσως να μην κάνει καν τις σωστές ερωτήσεις, όπως ο Μουν γνωρίζει από προσωπική εμπειρία. «Η γιαγιά μου δεν μιλούσε αγγλικά· αν είχε έναν διατροφολόγο που μιλούσε Κορεάτικα που την καταλάβαινε -κυριολεκτικά και πολιτιστικά- ο διαβήτης της που εμφανιζόταν σε ενήλικες μπορεί να είχε διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί νωρίτερα».

Επιπλέον, η λήψη φροντίδας από παρόχους που μοιάζουν με εσάς μπορεί να βοηθήσει πολύ στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης στη σχέση ασθενή-γιατρού. «Η εξοικείωση της λήψης βοήθειας από άτομα που μοιάζουν με εσάς δημιουργεί υψηλότερο επίπεδο εμπιστοσύνης και δεκτικότητας στις πληροφορίες δημόσιας υγείας», εξηγεί ο Ramdon. Στην πραγματικότητα, μελέτες έχουν βρει ότι η σιωπηρή προκατάληψη μεταξύ των γιατρών μειώνεται όταν οι γιατροί και οι ασθενείς είναι της ίδιας φυλής.

Τέλος, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η ιδέα μιας μοναδικής «σωστής» ή «σωστής» διατροφής είναι μια στενόμυαλη άποψη που επικεντρώνεται σε μια κυρίως λευκή κουλτούρα. «Καθόμαστε εδώ και μιλάμε για την κουλτούρα της διατροφής, αρνούμενοι ή ξεχνώντας ότι αυτή η ίδια η διατροφική κουλτούρα είναι μέρος του συστήματος που απαγορεύει το BIPOC από την ευεξία», λέει ο Rissetto. «Εμείς ως διατροφολόγοι θα πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο για την έλλειψη εκπροσώπησης και το πώς αυτό επηρεάζει τον κόσμο γενικότερα προτού μας ενδιαφέρει η Gwenyth Paltrow να προωθήσει ένα βιβλίο νηστείας».

«Μεγαλύτερη ποικιλομορφία στο επάγγελμα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ποικιλομορφία σε υγιεινές δίαιτες και υγιή σώματα», προσθέτει ο Melton. Και αυτό είναι το πραγματικό κλειδί να καταστήσει τις πληροφορίες που σχετίζονται με την ευεξία πιο προσιτές σε όλες τις κοινότητες. Η διαφορετική αναπαράσταση θα διδάξει στους ανθρώπους ότι οι θρεπτικές επιλογές τροφίμων μπορούν να περιλαμβάνουν μια ποικιλία γεύσεων και ότι δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος για φαγητό.

Η ουσία είναι ότι «ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να σημειώσουμε σημαντική πρόοδο στον τομέα της διατροφής είναι να κάνουμε το πεδίο μας πιο ποικιλόμορφο και αντιπροσωπευτικό του έθνους μας», λέει ο Figueroa. Αυτό δίνει σε όλους την ευκαιρία να τους δουν και να τους ακούσουν, και τελικά την ευκαιρία να μειώσουν τον κίνδυνο χρόνιας νόσου.